"Murderball", tytułowa "mordercza piłka" to tzw. quad rugby, oficjalna dyscyplina sportowa i paraolimpijska odmiana klasycznego rugby. Niepełnosprawni sportowcy grają na specjalnie skonstruowanych wózkach jak z MADMAXA: wytrzymałych i niezwykle zwrotnych. W filmie śledzimy rywalizację dwóch narodowych reprezentacji: amerykańskiej i kanadyjskiej. Jeden z bohaterów filmu, Joe Soares, kiedyś grał w amerykańskiej drużynie quad rugby, teraz trenuje Kanadyjczyków. Robi to z takim zaangażowaniem, że w trakcie realizacji filmu trafia do szpitala z zawałem serca. Intensywne życie jest nie tylko jego udziałem. Wszyscy bohaterowie mają na nie duży apetyt: oprócz wyczynowo uprawianego sportu, studiują, pracują, mają dziewczyny, żony i dzieci. "No arms? No legs? No problem!" - to motto Boba Lujano, któremu już w dzieciństwie amputowano obie ręce i nogi. Nie przeszkodziło mu to jednak ani w ukończeniu dwóch kierunków studiów, ani w intensywnych treningach sportowych. Film Rubina i Shapiro bez pruderii opowiada też o życiu intymnym bohaterów, których "niepełnosprawność" absolutnie nie wyklucza z tej sfery

Walorem "Murderball - gra o życie" jest nowoczesna realizacja obrazu. Dynamiczny montaż, niecodzienne zbliżenia i mocna rockowa muzyka przywołują na myśl teledyski. Duża w tym zasługa jednego z producentów filmu - stacji MTV. Ta efektowna oprawa wizualna nie jest na wyrost - doskonale współgra z przesłaniem filmu. Dynamizm bohaterów niejako narzuca dynamikę narracji. Szybko zapominamy o ich kalectwie. Bo tez i ci muskularni i wysportowani mężczyźni, z ciałami pełnymi tatuaży, nie przypominają stereotypowego wizerunku osób niepełnosprawnych. Są niczym komiksowi herosi toczący na swoich wózkach odwieczną walkę między Dobrem i Złem. I dzięki ich determinacji Dobro wygrywa.

Wspólne dzieło Henry'ego A. Rubina i Dany A. Shapiro podbiło publiczność i krytyków filmowych na całym świecie. Film owacyjnie przyjmowała międzynarodowa widownia (otrzymał m.in. Nagrody Publiczności na FF w Sundance, MFF w Indianapolis oraz Planete Doc Review w Warszawie). Ukoronowaniem długiej listy nagród była nominacja filmu do Oscara w 2005 roku.